ખરેખર દરેક માણસને ચાર પત્નિઓ હોય છે..
(1) આપણી ચોથી પત્નિ આપણું શરીર છે.. એ કોઇ બાબત જ નથી કે આપણે આપણાં શરીર પાછળ કેટલો ભોગ આપીએ સારું દેખાય એ માટે મહેનત કરીએ, પરંતું આપણે જ્યારે મરણ પામીએને ત્યારે શરીર સાથે નથી આવતું….
(2) અને આપણી ત્રિજી પત્નિ ? એ છે આપણો મોભો, માન મરતબો, સંપતિ, પૈસો, જાહોજલાલિ આ બધુ પણ આપણા ગયા પછી અન્યનું થઇ જાય છે……
(3) અને બીજી પત્નિ છે આપણા મિત્રોઅને આપણું કુટૂંબ આપણને આ લોકો સાથે ગમે એટલો પ્રેમ, લાગણી, કે બંધન હોય ગમે એટલું નિકટતાપણું હોય પણ આ લોકો ફક્ત આપણને કબર સુધી જ સંગાથ આપે છે….
(4) અને પ્રથમ પત્નિએ આપણો આત્મા છે આપણે તેમને ખુબજ ઓછો સમય ફાળવીએ છીએ એ હમેશા આપણને સહકાર આપે પણ આપણે તો ઉપરની ત્રણ પત્નિની સંભાળ લેવામાં એટલાં લીન થઇ ગયા છીએ કે ઘણીવાર આપણને “અંતરનો અવાજ” પણ સંભળાતો નથી, આપણો આત્મા જ એક એવી ચિજ છે કે જે મરણ પછી પણ આપણી સાથેજ આવે છે તેથી આપણે આત્માને સારા એવા સદવિચારોના ખોરાક્થી તૃપ્ત કરીને મજ્બુત બનાવવો જોઇએ…….

આ એક મારો અલગ જ પ્રયાસ છે. અત્યાર સુધીમાં મને ઇન્ટરનેટ પર ઘણી બધી સુંદર વાતો અને વિચારો જાણવા મળ્યા છે. જે તે સમયે કઇ સાઇટ પર વાંચ્યા છે તે ચોક્કસ યાદ નથી પણ આ બધાં પ્રસંગો મને તો મમળાવવા જેવાં લાગ્યાં છે. જેણે આ પ્રસંગો નેટ પર લખ્યા છે તેને અભિનંદન અને જો કોઇ પણ વ્યક્તિ આ લખાણ નાં રચયિતાને જાણતો હોઇ અને મને માહિતી આપશે તો ચોક્કસ તેનો આભાર પણ માનવામાં આવશે અને અને જે તે પ્રસંગ કથાઓમાં જે તે રચયિતાનું નામ પણ લખવામાં આવશે ફરી એક વાર હું સ્પષ્ટતા કરી લઉ કે હું આ પ્રસંગોને લોકો સમક્ષ મુકી રહ્યો છું ગુજરાતી ભાષામાં કારણ કે આમાંથી મોટા ભાગનાં લખાણો મે અંગ્રેજી ભાષામાં વાંચેલા છે એટલે આ પ્રસંગો દ્વારા મારે પ્રસિધ્ધી મેળવવાનો મોહ આજે પણ નથી અને ક્યારેય પણ નહી હોય…..
નવનીત (1) અંતર નો અવાજ……………………….
એક વખત એક ઉનાળાનાં બળબળતાં બપોરનાં સમયે એક અત્યંત સ્વરૂપવાન યુવતી રસ્તા પર કોઇ વાહનની રાહ જોઇને ઉભી હતી. એને ખુબજ ઉતાવળ હોવાથી રસ્તા પર જે વાહન નિકળે તેને હાથ ઉંચો કરીને રોકવાની વિનંતિ કરતી પણ લાંબા સમય સુધી કોઇ પણ વાહન તે યુવતી પાસે રોકાયું નહીં અંતે એક બાઇકસવાર યુવાન ત્યાંથી પસાર થાય છે. યુવતી હાથનાં ઇશારાથી તેને રોકવાનો પ્રયાસ કરે છે. યુવાન રોકાઇ છે. યુવતી તેને જણાવે છે દુર શહેરમાં તેની એક નાનકડી દિકરી ભણે છે તે કાલથી માંદી છે મારે તેની પાસે જવું છે પણ કોઇ વાહન અહિં ઉભુ નથી રહેતું તમે મને આગળ લઇ જશો યુવાને ના પાડી અને કહ્યુ કે મારે પણ ઉતાવળ છે અને શહેર સુધી તો હું જતો પણ નથી મારે એક બાજુનાં ગામડાંમાં જ જવાનુ છે એમ કહીને તેણે તો બાઇક જવા દીધું આગળ એકાદ કિલોમિટર ગયા પછી એને એક અવળચંડો વિચાર આવ્યો કે યુવતી છે તો રૂપાળી એને મદદ કરવામાં જરાય વાંધો નહી ચાલ ને પ્રયત્ન કરૂ તે બાઇક પર તે યુવતી પાસે આવી ને કહ્યુ ચાલો બેસી જાવ મને આગળ જતાં થયું કે તમે એકલાં અને વાહન ક્યારે મળે? તો મારે ભલેને મોડું થાય તમને હું તમારા શહેરમાં પહોંચાડી દઉ. યુવતીએ તરત જ ના પાડીકે હવે તમારી પાછળ હું ના બેસુ. યુવાન કહે કેમ તમારે તો ઉતાવળ છે ને અને હવે હું એક કિલોમિટરથી પાછો ફકત તમારી સેવા કરવાં આવ્યો અને હવે તમે ના પાડો છો!! યુવતી એ જે જવાબ આપ્યો એ અદ્ભૂત હતો તેણએ કિધું કે ભાઇ જે ઇશ્વરે તને મને પાછળ બેસાડવાની પ્રેરણા આપી એજ ઇશ્વરે મને પણ પ્રેરણા આપી કે હવે આની પાછળ ના બેસાય તમે ગયા ત્યારે તમારી નજર પવિત્ર હતી અને અત્યારે તમારી નજરમાં ગંદવાડ નાં સાપોલિયાં રમે છે. યુવાન યુવતી સામે પછી નજર પણ ના મીલાવી શક્યો પોતાની બાઇક લઇને ચુપચાપ ચાલતી પકડી…….

5 સપ્ટેમ્બર એ શિક્ષક દિન તરીકે ઉજવાય છે. વરસો પહેલાં રજનિશનું એક વાક્ય યાદ આવે છે કે શ્રી સર્વપલ્લિ રાધાકરુષ્ણ કે જેઓ એક શિક્ષકમાંથી રાષ્ટ્રપતિ બન્યાં હતાં તેમની યાદમાં આ દિવસની ઉજવણી કરવામાં આવે છે.. રજનિશનાં મત પ્રમાણે આતો રાષ્ટ્રપતિનું ગૌરવ કહેવાય. એક રાષ્ટ્રપતિ જો શિક્ષક બને તો જ શિક્ષકનું ગૌરવ ગણાય.ખેર જે હોય તે પણ શિક્ષક દિન જ્યારે આપણે ઉજવતાં હોઇએ ત્યારે એક શિક્ષક માટે એ વિચારવાનો દિવસ ખરો. શિક્ષક હોવું એટલે શું? આ તબ્બકે માનનિય મુખ્યમંત્રીશ્રી એ એક વાક્ય ગયાં ગુણોત્સવ વખતે કિધું હતું કે “શ્રેષ્ઠ શિક્ષક બનવા માટે ઓગળવું પડે,પિગળવું પડે,અનુકૂળ પડવું બને.”શિક્ષક એ સમાજમાં સૌથી વધુ જવાબદારી વહન કરતો એક સામાજીક વ્યકતી છે. સમાજ એક આશાની લાગણીથી તેની સામે જુએ છે. આ એક એવો વ્યવસાય છે કે ડગલે ને પગલે તેમાં તેનું સમાજ દ્વારા નિરીક્ષણ થાય છે,અને ભાવી પેઢીમાં સમગ્ર શિક્ષક સમાજનાં સંસ્કારોનું વધતે ઓછે અંશે આરોપણ થાય છે.જો કે આ એકદમ ધીમી બનતી પ્રકિયા છે, એટલે આપણું ધ્યાન ઓછું જાય છે. શિક્ષક મિત્રો આપણે વર્ગખંડમાં એતો ભણાવીએ છીએ કે પરિવર્તન એ એક સંસારનો નિયમ છે,આજે આપણે ટેકનોલોજીનાં યુગમાં જીવીએ છીએ. આપણે સતત નવાં નવાં જ્ઞાનથી માહિતગાર રહેવું જોઇએ પરંતુ જો તમે એક શિક્ષક હો તો તમારી જાતને એક વાર તો જરુર પુછજો કે હું શિક્ષક તરીકે બદલાયો ખરો?મે મારાં વર્ગખંડનાં બાળકોને કંઇ નવિનતાથી શિખવવાનો પ્રયાસ કર્યો કદી. મે મારાં જ્ઞાનમાં હકારાત્મક વધારો કર્યો કદી ?મારાંમા કંઇ પરિવર્તન આવ્યું મિત્રો આ કોઇ શિક્ષક સમાજ પર હું કોઇ આક્ષેપ નથી કરતો પણ હું ફક્ત આત્મમંથન કરવા કહું છું ,કારણ કે ફકત આપનો જ ડે ઉજવાય છે ક્યાંય કલેકટર ડે કે પછી વકિલ ડે ઉજવાતો નથી એટલે આપણી પણ જવાબદારી બને કે આપણે પણ સમાજને જે આપીએ તે શ્રેષ્ઠ આપીએ.. મોટા ભાગનાં શિક્ષકો નવું કશું જ વાંચતા જ નથી એટલે એઓ પોતાનાં વર્ગખંડમાં બાળકોને વર્તમાન જ્ઞાન પિરસવામાં સદા નિષ્ફળ જાય છે. મેં ઘણાં શિક્ષકોને સુચન કર્યું કે તમે આ પુસ્તકો વાંચો તમારૂ જ્ઞાન વધશે તેમાંથી મોટાભાગના એ એવો જવાબ આપ્યો કે અમારી પાસે સમય નથી શિક્ષક પાસે વાંચવાનો સમય નથી. શિક્ષક પાસે વાંચવાનો સમય નહિં હોય તો કોની પાસે હશે? આ ઉપરાંત ઘણાં શિક્ષકો મને એવી પણ ફરિયાદ કરે છે કે સાહેબ અમે કામ તો ખુબ જ સરસ કરીએ છીએ પણ અમારી કદર કોઇ કરતું નથી. ત્યારે મારાં મનમાં એક સવાલ એ પણ થાય કે કોઇ આપણી કદર કરે તો જ આપણે કામ કરવાનું ?અને આપણે મફત કામ કરીએ છીએ? પગાર તો મળે છે પછી કદરની જરુર શું? તમે સારું કામ કરો દરેક બાળક સાથે પ્રેમથી વ્યવહાર કરો તેનાં સુખ અને દુ:ખમાં તમે ભાગીદાર બનો એટલે તમને આત્સંતોષ થાય જ.શું આત્સંતોષ થી એ કોઇ મોટી કદર હશે આ દુનિયામાં અને મિત્રો તમે એક વખત સારા શિક્ષણકાર્ય શરૂ કરી તો જુઓ પછી તમને એક ઔલૌકિક આત્મસંતોષની અનૂભુતી જરુર થશે..